De Schaduw

Laat ik het zo zeggen en hopelijk hierbij laten: ik kreeg steeds meer tegenzin om losse invallen en gedachtenflarden uit te werken tot een verhaal waarin je een logische samenhang zou kunnen lezen en waarmee wordt verondersteld dat je de werkelijkheid zou kunnen vatten en uitleggen.  Steeds meer herken in mezelf in de geschriften van Pessoa: Er is geen overkoepelde eenheid (een ik), er zijn enkel losse fragmenten. Daarom maar deze onderstaande vormgeving. Wil je er een eenheid in zien, dan moet je die er zelf in aanbrengen. Dit is dus direct de weerlegging van de visie van Pessoa en geeft de mens, het menselijke, zijn plaats en de vrije keuze: wij mensen geven zin en betekenis aan dat waarin geen Jezus valt te ontdekken:

Aantekeningen over De Schaduw, notities van her en der:

Ouderen onder ons zullen hem misschien nog wel kennen: De Schaduw, alias van de Franse politie-inspecteur Charles C.M. Carlier, de hoofdpersoon uit de detectives van Havank.

De wandelaar en zijn schaduw, Arnold Ziegelaar. Pseudo-religie. Feitelijk is er een derde (de zon) die de schaduw laat ontstaan. Analogie. Licht, lichtvanger, belichter. Het deel waar het licht van de rede op valt, de rest blijft in de schaduw. De schaduw is niet materieel. Of is de rede zelf schaduw van ‘iets’ anders?

Schaduwwerk Carl Jung.  Zelfovertuiging, zelfpromotie en dat deel van jezelf dat wordt ontkend, dan wel onderdrukt, de schaduw.

Schrijven. Verdwijnen in de woorden, in de taal.

Geurt, een leraar van de academie: Wat gebeurt er op het moment dat een woord op papier wordt gezet, verdwijnt precies op dat moment de geest dat woord in, en wat gebeurt er dan met de geest op dat moment? Staat dus de geest wel of niet los van het materiële?

Zeurend Kerkhof: De mens is [heilige, ofwel één] geest. Wat is de geest? De geest is het Zelf. Wat is het Zelf? Het Zelf is een verhouding die … enz.  Zoek maar op. Zeer vaak geciteerd op het WWW.

Hoe heerlijk zoet, dit bittere leven.

Is de uitscheiding van de geest, het verhaal in woord op papier, dan wel scherm, te vergelijken met stront? Evangelie van Thomas: niet wat de mens ingaat, maar wat van hem uitgaat (woord) besmeurt hem, bevlekt hem. Ofwel het oordeel dat hij geeft oordeelt over degeen die het oordeel velt, hijzelf dus. De denker is de gedachte. K.

Verlos ons van de filosofen. Laten we dansen, muziek maken en schilderen, want woorden slaan alles dood, zijn de moordenaars van de levende werkelijkheid. Misschien is nog iets aan te vangen met poëzie.

Van alle filosofen die ik las bleven er tot nu toe twee: Witje, het witte konijn van Alice (Wittgenstein) en het Zeurend Kerkhof (Søren Kierkegaard). Witje vindt dat Søren niet zo moet zeuren over dat waarover niets gezegd kan worden en Søren vindt dat Witje zich angstvallig binnen het bekende houdt en de sprong niet waagt.

Met die twee kom ik de rest van mijn gegeven tijd wel dansend door (nou ja, meer iets van een pogen tot het (mee)bewegen op een ritme, het ritme dat dit leven danst).