De fascinatie voor de videoclip begon in de jaren 80 van de vorige eeuw met de muziekzender MTV.  De videocamera en de videorecorder hadden hun intrede gedaan. Voor het eerst werden er korte filmpjes samen met liedjes gemaakt en uitgezonden. In Groningen werd in 1981 zelfs een Glass Video Gallery (tegenwoordig Tschumipaviljoen) gerealiseerd, ontworpen door Bernhard Tschumi.

Ik kwam er vaak langs en heb er vele tentoonstellingen gezien. In mijn geheugen is het nog steeds een eerbetoon aan de video met zijn toepassingen.

Sinds de jaren 80 is de videoclip (die nog steeds de naam video in zich heeft) geprofessionaliseerd en wordt van elke band min of weer verwacht een clip bij een nummer te maken.

Bij deze een clip van Sarah MacLachlan die wat imho een perfecte combinatie van beeld en tekst geeft, zeker in deze tijd vol prikkels. Er valt veel meer te lezen in deze clip, maar laat ik dit maar niet uitleggen of presenteren, want hoe breng ik mijn eigen beleving over, laat staan dat ik verwacht dat de kijker dezelfde beleving als mij heeft bij het horen en zien.

Veel liedjes komen langs op begrafenisplechtigheden waarnaar dan in verdrietige stilte wordt geluisterd. Videoclips zag ik er nog niet, maar ook dat zal wel gebeuren in de toekomst, juist omdat beleving bij tekst en beeld hoogstpersoonlijk is en incommunicado. Horen en zien zal ons dan vergaan.

Je hoopt maar dat de ander dezelfde luisterervaring beleeft en dat daarmee een ontmoeting ontstaat tussen twee afgescheiden en geïsoleerde personen.

in zekere zin is het niet mogelijk een mysterie te bouwen. Het mysterie heeft een zijnskwaliteit.